نمیدونم نفرینش کن یا نه

خدا کنه اون دوستی که ازش خواستم منو تو وبلاگ گروهیشون راه بده جواب مثبت بده واگر نه که مجبورم علارغم میل باطنیم که دوست نداشتم وبلاگ بسازم تو این وبلاگ بنویسم

www.idx2.blogfa.com   پردیس 2

یه اتاق تاریک       یه سکوت بهت آلود         یه آرامش مسموم

یه آهنگ ملایم

یه جمله ی عمیق وسط آهنگ

«بی تو من در همه ی  شهر غریبم »

و یه قطره اشک که روی گونه هام لغزید      بهم فهموند که چقدر دلم برای داشتنت تنگ شده

امشب دستام بهونه ی دستاتو  داره و چشمام حسرت یه نگاه تو اون چهره  ی معصوم

یه بغض غریب توی گلوم لونه کرده و یه احساس غریبتر داره تبر به ریشه ی بودنم میزنه

دلم برای روزهای آفتابی گذشته بی تابی می کنه و پاهام بد جور دلتنگ پا گذاشتن روی جاده بارون زده خیالته

چقدر سخته آرزوی کسی رو داشتن که آرزوتو نداره

چقدر سخته دلتنگ کسی بودن که دلتنگ دیگریه

خواستم رو یادت خط بکشم

خواستم دیگه دلتنگت نباشم

از جام بلند شدم

چراغای اتاق رو روشن کردم

سکوت رو شکستم

آهنگ رو قطع کردم و اشکامو پاک

اما قطره ی اشک بعدی هم رو گونه ام سر خورد تا بهم بفهمونه که هنوزم دلتنگم

هنوزم دلتنگم

هنوزم عاشقتم سارا

دوستت دارم

سوز سرمای تن تو                       منو آزار میده خیلی

دیگه مجنونی نمونده                    دیگه مرده ؛ مرده لیلی

میرم از پیش تو میرم                    برقی تو چشات نمونده

واسه هر چی که کشیدم               دیگه دل دستت رو خونده

از قرار میگی دروغه                       باورت نمیشه مردم

مرده این روح  ولی ای کاش          جسمم باهاش میبردم

نفسی که نا امیده                       یکی یه بود و نبوده

تو کی هستی دیگه این دل            همه چی رفته ز یادت

با تو ام ای غریبه                         دیگه من حالی ندارم

دلمو  زدی شکستی                     دیگه من دلی ندارم

آره من عشقمو      اونی که واقعا دوستش داشتم   رو از دست دادم  اون رفت و با یکی دیگه ازدواج کرد

نمیدونم چرا دوباره برات مینویسم        میدونم که دیگه جوابی برای من نداری         یا شاید هم نمیتونی داشته باشی              چون هنوزم نمیدونی که چیکار کردی           نمیتونم  یعنی از دستم کاری بر نمیاد       فقط میتونم دلمو خوش کنم  که  من نه کم اوردم  و نه کم گذاشتم         راستی چرا موقع رفتن خداحافظی نکردی          جوابی نمیخوام یعنی نمیتونم که بخوام          چون میدونم حرفی نمیزنی و  خوب دیگه           کاری از دستم بر نمیاد          تا اونجایی که میتونستم  همرات بودم و حالا تمام      

  الان فقط یه جمله معروف نمیزاره آروم بشینم        برای با هم بودنمان , باهم ماندمان     چیزی لازم است به سادگی همدلی          دروغ ساده ای بود این همدلی       حتی کلمه ش هم برام آشنا نیست  

یادته  تو  شلمچه برای اولین بار  همدیگه رو دیدیم و از فاصله دور با یه لبخند و اشاره سر سلام کردی ؟  

یادت نمیاد   دلم میخواست زانو بزنمو  گوشه چادر مشکیتو ببوسم

دلم خیلی گرفته سارای من    ترجیح میدم  شلمچه رو دوست داشته باشم  فقط شلمچه رو چون اونجا جایی بود که من برای اولین بار عشقمو دیدم

امروزم  مثل  خیلی روزای دیگه        یه حاله اشکم چشمامو پوشونده و  یه نم بهاری روی گونه هامو  تر کرده یه لکه بزرگ غم           صفحه  سفید ذهنمو به تاریکی کشونده و        یه حسرت عمیق مدام توی سینم چنگ میزنه           حسرت روزای با تو بودن     شبامو بی ستاره کرده و      تصور روزای بی تو بودن  از روزام یه شب خاکستری  ساخته           آره باورش سخته       ولی باید باور کنم        که بهار با تو بودن       بلاخره خزون شده و      عادت لمس دستات  برای همیشه      اسیر چمدونهای خاک گرفته خاطرات شد

چطور میشه نشست و دید و دم نزد       وقتی که آرزوهات  یکی یکی رنگ میبازن و زندگیه سیاه قلمت کم رنگ و کم رنگ تر میشه

منو ببخش    منو ببخش  اگه کم رنگم  

    منو ببخش   منو ببخش اگه هنوزم عاشقتم   

 منو ببخش   منو ببخش اگه هنوزم دوستت دارم

 سارای من   من تو رو بخشیدم   خدا هم تو رو ببخشه     ولی نمیتونم خودمو ببخشم 

نمیتونم  که نبخشمت  چون من هنوزم دوستت دارم

سارای گلم  هرگز فراموشت نمیکنم  و نمیخوام جای تو رو تو قلبم به کس دیگه بدم

دیگه دارم خودمو می بازم دیگه حوصله انجام هیچ کاری رو ندارم دیگه زندگی برام تکراری شده دیگه نمیدونم چیکار کنم

اونی رو که دوستش دارم و عاشقشم هیچ سراغی ازم نمیگیره  حتی یه سر هم به وبلاگم نمیزنه که ببینه براش نوشتم   میدونم که این مطلب رو هم نمیخونه شاید هرگز نخونه  ولی این رو برای دل خودم می نویسم تا خودم سبک بشم چون واقعا کسی رو ندارم که باهاش درد دل کنم

نمیدونم شاید عشقم دیگه منو دوست نداره و  دلشو به کس دیگه داده      ولی   ولی چرا اومد و دل منو با خودش برد اون یک روز اومد  تو شهر  ما و  من که واقعا عاشقش بودم رو عاشق تر کرد و قلبم با خودش به شهر خودشون برو اینو من به خودشم گفتم ولی اون هیچ اهمیتی شاید برام قائل نبوده که این کارو باهام میکنه

بخدا دارم اشک میریزم و  مینویسم  اشک جلوی چشمام رو گرفته که به زور دارم صفحه مانیتور رو میبینم

نمیتونم نوشتنم رو ادامه بدم       ولی این میگم که خدایا  منو به عشقم برسون منو به سارام برسون

اینم مینویسم که اگه روزی سارا اومد و اینو دید بدونه

سارا واقعا حق من این بود که باهام اینکار رو بکنی من چه بدی در حقت کرده بودم

تنها گناهم عاشق شدن بود

بخدا دیگه اشک مجال نوشتن نمیده

سلام به همه دوستان

نمیدونم چه چیزی رو بنویسم نمیدونم حکمت خدا در چیه  یه روز یکی رو عاشق کسی میکنه که ازش کیلومترها دوره و دلهای اونا رو اینقدر به هم نزدیک میکنه که گویا یه روح هستن در دو بدن تا حدی که اگه یکیشون تب کنه دومی میمیره   وقتی این دو خوب به هم دل بستن قرار را بر این میزاره که این دو رو از هم دور کنه اونم چه دور کردنی 

قرار رو بر این میزاره که یکیشون رو ببره پیش خودش  اونی که قراره بره پیش خدا خیلی خوب با این موضوع کنار میاد دومی از روز و شبش شده غصه خوردن

دومی هم عهد می بنده با خدا و عشقش که تا هر دوشون نفس میکشن ازدواج نکنه و منتظره معجزه همون خدایی که این سرنوشت رو میخواد  رقم بزنه بمونه تا شاید خدا دلش به رحم اومد و معجزه ای کرد و دیگه نخواد اونو ببره پیش خودش

دومی هم با خدای خودش خلوت میکنه و میگه خدایا تو که دعای منو که گفتم شفاش بده انجام ندادی و اگه نمیخوای انجام بدی   یه خواسته ازت دارم  اونم اینه که من رو هم مثل اون کن تا دوتایی با هم بیایم پیشت ( بخدا خیلی قشنگ  میشه اینطوری )

بخدا خیلی سخته  این موضوع برا من پیش اومده  ولی از همون خدایی که این حکمت رو رقم زده میخوام هیچ کس دیگه رو به این سرنوشت دچار نکنه  

این مطلب رو با اشک نوشتم و  آرزو میکنم من زودتر از عشقم بمیرم

می نویسم ازتو

        ازتو ای شادترین

                ای تازه ترین نغمه عشق

تو که سرسبزترین منظره ای

             تو که سرشارترین عاطفه را  

                                   نزد تو پیدا کردم

                            و تو که سنگ صبورم هستی

                     درتمام لحظات غم و اندوه و پریشانی من

به تو می اندیشم

             به تو میبالم

                       و از تو می گیرم

                            هرچه انگیزه درونم دارم

من شباهنگام

      آن دم که تو را نزد خودم می بینم

           بهترین آرامش

               بهترین خواهش و احساس نیاز

                    در دلم می جوشد...

روزها می گذرد

       عشق ما رو به خدائی شدن است

                 روبه برتر شدن از هر حسی

                        که در این عالم خاکی پیداست

دوستت میدارم

              از همین نقطه خاکی...

                                      تا عرش

                               دوستت می دارم

                               از زمین تا به خدا

سارا جان

بی تو      با خاطراتت  چه کنم

 بدون تو کجا برم کنار کی بشینم

                                   تو چشمای کی خیره شم خودم رو توش ببینم

تو که نیستی به کی بگم چشماش رو روم نبنده

                                  به کی بگم یکم نازم کنه که بهم نخنده

بدون تو با کی حرف بزنم دردت به جونم

                                تو این دنیا به عشق کی به شوق کی بمونم

به جون چشات از این زندگی سیرم

                               تو  اگر نباشی همش آرزو میکنم بمیرم

سلام به  همه دوستان

دوستان با خبر شدم یکی از دوستانم  یکی از دوستان وبلاگ نویسم که شاید با شما هم دوست باشد

در بستر بیماریست و از ناحیه قلب دچار بیماریست

از همه دوستان عاجزانه تقاضا دارم برای سلامتی این دوستمان دعا کنید

تو رو به قرآن کوتاهی نکنید

ممنون

باز هفت سين سرور
ماهي و تنگ بلور
سکه و سبزه و آب
نرگس و جام شراب
باز هم شادي عيد
آرزوهاي سپيد
باز ليلاي بهار
باز مجنوني بيد
باز هم رنگين کمان
باز باران بهار
باز گل مست غرور
باز بلبل نغمه خوان
باز رقص دود عود
باز اسفند و گلاب
باز آن سوداي ناب
کور باد چشم حسود
باز تکرار دعا
يا مقلب القلوب
يا مدبر النهار
حال ما گردان تو خوب
راه ما گردان تو راست
باز نوروز سعيد
باز هم سال جديد
باز هم لاله عشق
خنده و بيم و اميد

عید شما مبارک

اما برای من هم وعده گاه عشق بود و هست

روزی یک تماس گرفته میشود و در آنسوی خط کسی که من حاضرم جونم رو بهش بدم صحبت میکند و میگوید که مجتبی خبر خوبی برایت دارم

میپرسم چه خبری میگوید میخواهم با کاروان راهیان نور به خوزستان بیایم

خوشحال میشوم تا جایی که در پوست خود نمیگنجم

من برای دیدنش لحظه شماری میکنم

بلاخره می آید و من او را در شلمچه دیدار کردم

برای همین شلمچه برای من وعده گاه عشق است

و تا عمر دارم شلمچه و آن لحظه رو فراموش نمیکنم

چشمـــات چشـــمه نوره

تو کــــوچه هـاي قلـــــبم

هميشــــــــه... در عبوره

پـــــــل مي زنم به قلبت

از راه رنـــگـــين کمــــون

رو جـــــاده مــي نويسم

هميشــــــه با من بمون

...................

با هــــــــر نگاه پاکــــت

پر ميشـــــــــم از تـرانه

من با تو مونــــــــدگارم

اي بهتــــــــرين بهـــانه

از نســـل پاک عـشقي

روحــــــت گـــل اقاقي

تا صـــبح ميـلاد عشق

عمــــــرت بمونه باقي!

روز تولدت شد و نیستم اما كنار تو

كاشكی می شد كه جونمو هدیه بدم برای تو 

درسته ما نمیتونیم این روز و پیش هم باشیم 

بیا بهش تو رویامون رنگ حقیقت بپاشیم 

میخوام برات تو رویاهام جشن تولد بگیرم 

از لحظه لحظه های جشن تو خیالم عكس بگیرم 

من باشم و تو باشی و فرشته های آسمون 

چراغونی جشنمون، ستاره های كهكشون 

به جای شمع میخوام برات غمهات و آتیش بزنم 

هر چی غم و غصه داری یك شبه آتیش بزنم 

تو غمهات و فوت بكنی منم ستاره بیارم 

اشک چشاتو پاک کنم نور ستاره بكارم 

كهكشونو ستاره هاش دریاو موج و ماهیاش 

بیابونا و بركه هاش بارون و قطره قطره هاش 

با هفت تا آسمون پر از گلای یاس ومیخک 

بال فرشته ها و عشق و اشتیاق و پولک 

عاشق تو یه قلب بی قرار و کوچک 

فقط می خوان بهت بگن :.

.

.

.

. تولدت مبارک

نگاه چشم دریا رنگت ای مست

بتار و پود جانم رخنه ها کرد

نمیدانی چه طوفان ها برانگیخت

نمیدانی چه آتش ها بپا کرد

بدوشت لرزش هر تار گیسو

مرابندی بپای یک نفس بود

نگاهم شرم تقوی داشت امّا

دلم در طاس لغزان هوس بود

از آن چشم سیه مست تو خواندم

که می بایستی از دست تو نوشید

تویی آن صخره ی سختی که گه گاه

چو طوفان بر تو بایستی خروشید

مخواه از من که نومید تو باشم

که عشق آموز وصاحبدل شناسی

مشو راضی شود خاموش این شمع

اگر روشنگر محفل شناسی

درون جنگل انبوه یادت

گل امید خود را کاشتم من

من آن آتشفشان کوهم که آهم

چو درگیرد، بلرزانم زمین را

شوم سرچشمه ی جوشنده سیلی

اگر بردارم از چشم آستین را

زخوی تند من ، بگریز بگریز

که من با سایه ی خود می ستیزم

زبس خوردم فریب نقش ها را

دگر از عکس خود هم می گریزم

نمیدانی که در کار محبت

چها کرد این وجود پر نثارم

هزاران سال دیگر هم ببویند

گل عشقی که روید بر مزارم

تو هم گاهی از این برق نگاهت

بسرمستی یکی آتش بپا کن

جهانی در تماشا چونکه بنشست

برای سوختن ما را صدا کن

قیصر امین پور